قوله: إشعارٌ بالتقریر. ج1 ص 104

أقول: وجه ضعف تقریر، این است که جهت سؤال سائل، نجس یا پاک بودن گچ و حکم استفاده از آن در مسجد است، نه حکم به عمل آوردن گچ.

إن قلتَ: سائل اگر معتقد به جواز به عمل آوردن گچ به این صورت یا شاکّ بوده است و در واقع کار او حرام بوده، حضرت باید از باب إرشاد جاهل، به او تذکّر می داد، پس از سکوت حضرت، جواز این عمل او استفاده می شود و اگر معتقد به حرمت آن بوده حضرت باید او را نهی از منکر نماید.

قلتُ: اوّلاً: شاید سائل حرمت کار را می دانسته و حضرت إحتمال تأثیر در او نمی داده و لذا او را نهی از منکر ننموده است فتأمّل.

و ثانیاً: راوی حسن بن محبوب است و خود این کار را نمی کرده بلکه از حکم آن سؤال می کند، پس شاید حرمت این کار را می دانسته است و او حرامی انجام نمی دهد تا حضرت او را از منکر نهی نماید. فافهم.