حکم تراشیدن موهای زیر لب پایین

بررسی ادلّه ی حرمت ریش تراشی  نسبت به این فصل، مثل بحث از حکم تراشیدن گونه است. لذا مهمّ ترین بخش این فصل، بحث از این است که آیا بر موهای زیر لب، لحیه صدق می‌کند یا نه؟ لغویّین در معنای

« لحیه» موهای چانه و عارضان را مطرح می‌کنند که ظاهر این تعبیر، از عدم صدق لحیه بر موهای زیر لب پایین حکایت  می کند. بنابراین تراشیدن آن جایز می‌شود. حتّی اگر در معنای لحیه شکّ شود، چون بحث، از مصادیق اقلّ و اکثر است، نسبت به اکثر، برائت جاری می‌شود.

در عربی به موهای زیر لب پایین، « عُنفُقة » گفته می‌شود.

از بعضی از کلمات، استفاده می‌شود که لحیه، شامل عنفقه نمی‌شود. محقّق حلّی در کتاب « معتبر»[1] و علّامه در کتاب « منتهی»[2] می‌نویسند:  

« لا یلزم تخلیل شَعر اللّحیة و لا الشّارب و لا العنفقة.» که ظاهر این عبارت این است که لحیه شامل عنفقه نمی‌شود. درکتاب « المجموع»[3] از کُتب عامّه آمده است: « وجهاً مشهوراً عند الخراسانیّین فی العنفقة وحدها انّها کاللّحیة .» که از تشبیه عنفقه به لحیه استفاده می‌شود که دو امر جداگانه می‌باشند. و اینکه گفته شود در اینجا مراد از لحیه، بعض آن،مثلاً عارضان است پس منافاتی ندارد که عنفقه نیز جزء لحیه باشد، خلاف ظاهر این تعبیر است.

درکتاب « مُغنی المحتاج»[4] آمده: « و یکره نتف اللّحیه... و نتف جانبی العنفقة .» بعید است کسی در صدق لحیه، بین عنفقه و دو طرف آن فرقی گذارد و ظاهر تعبیر ایشان این است که دوطرف عنفقه لحیه نیست. در مسند احمد آمده است:[5] « عن انس:... انّما کان البیاض فی مقدّم لحیته و فی العنفقة » اگر عنفقه جزء لحیه به حساب می‌آمد، بر آن عنوان مقدّم اللحیة نیز صادق بود، درحالی که ظاهر این روایت، این است که عنوان

« مقدّم اللّحیة » بر عنفقه، صدق نمی‌کند.

در مقابل، عینی از علماء عامّه می‌گوید[6]: « و اللّحیة تشمل العنفقة و غیرها».

از مجموع این قرائن، قوّت عدم صدق لحیه بر عنفقه استفاده می‌شود پس تراشیدن آن حرام نیست، اگر هم در صدق آن شکّ شود به مقتضای اقلّ و اکثر بودن آن، برائت جاری می‌گردد.