إستصحاب کلّی قسم سوم، یعنی به وجود فرد در زمان سابق علم داریم که به تبع آن به کلّی آن نیز علم پیدا می کنیم. بعد از آن یقین پیدا می کنیم که آن فرد از کلّی از بین رفت و شک می کنیم که همزمان با از بین رفتن آن فرد یا قبل از آن، فرد دیگری از آن کلّی موجود شد که در اینجا کلّی را استصحاب می کنیم.

1– محقّق بیارجمندی در مسأله «إذا تنجّس الثّوب بالدّم وشکّ فی ملاقاته للبول» می­فرماید: «إذا تنجّس الثّوب بالدّم وشکّ فی ملاقاته نجاسة اُخری فکیفی فیه الغسل مرّة ولا یجری إستصحاب النّجاسة الثّابتة قبل الغسل مرّة؛ لأنّه من القسم الثالث من أقسام الإستصحاب الکلّی لأنّ النّجاسة المعلومة بملاقاة الدّم قد إرتفعت والشکّ فی مقارنة نجاسة اُخری.»[1]

2– آیت الله خوئی در بحث «لو لم یمکن حفظ الرّطوبة فی الماسح» می­فرماید: «الثّانی: إستصحاب وجوب المسح؛ لأنّ المتوضّیء قد کان المسح واجباً علیه قبل أن تحدث الحرارة فی بدنه أو فی الهواء فنستصحب بقائه علی الوجوب وهو یقتضی الحکم بوجوب المسح بالید الیابسة أو بالماء الجدید وعدم وجوب التیمّم فی حقّه ویندفع هذا الوجه بأنّه من القسم الثالث من أقسام الإستصحاب الکلّی؛ لأنّ الوجوب المتعلّق بالمسح ببلّة الوضوء قد زال وإرتفع یقیناً ونشکّ فی حدوث فردٍ آخر من الوجوب متعلّقاً بالمسح بالید الیابسة أو بالماء الجدید وعدمه.»[2]

3– آیت الله سیّد محمّد شیرازی در بحث إستدلال برای ثبوت خیار حیوان برای بایع به إستصحاب می­فرماید: «واشکل علی الدّلیل الأوّل بأنّ الخیار الکائن قبل الإفتراق زال قطعاً؛ لأنّه خیار المجلس والخیار المراد إثباته لم یعلم به فلا تتمّ أرکان الإستصحاب وفیه أنّه من قبیل الصورة الاُولی من القسم الثّالث من أقسام الإستصحاب الکلّی.»[3]

4– آیت الله اردبیلی در بحث نزاع در اینکه عبد بیع شده یا عتق شده است می­فرماید: «وأصالة عدم البیع وإن کانت متعارضة مع أصالة عدم العتق إلاّ أنّه لایجوز الحکم ببقاء العبودیة بإستصحاب کونه عبداً لأنّه من باب الإستصحاب الکلّی القسم الثّالث.»[4]